ویترینی برای افراد تازه وارد، با کمی جذابیت (و سایه پرتاب شده)

هدف از پلتفرم رقص آمریکایی، ویترین سالانه در تئاتر جویس، در نام آن یافت می شود. ایده این است که در یک هفته که بسیاری از مجریان برای کنفرانس انجمن حرفه‌ای هنرهای نمایشی در شهر هستند، شرکت‌هایی که می‌توانند از برخی از آنها استفاده کنند، قرار گیرد.

امسال، ویترین توسط طراح رقص محبوب رونالد کی براون مدیریت می شود. سه شرکت هر کدام دو شب می گیرند. براون در یادداشتی از برنامه به یاد می‌آورد که وقتی گروه او، Evidence، برای اولین بار در تئاتر ظاهر شد (جایی که هفته آینده بازمی‌گردد) چه اهمیتی داشت. او می خواهد آن را به جلو پرداخت کند.

اما زمانی که Evidence برای اولین بار در جویس، بیش از 20 سال پیش، از قبل آشکار شد که براون صدای رقص متمایز و خارق العاده ای داشت. در طول دو برنامه اول ویترین امسال، چنین افشاگری روی سکو نبود. (سومین شرکت، waheedworks، پنجشنبه افتتاح می شود.)

«نیویورک در حال سوختن است»، محصولی از Les Ballet Afrik که اخیراً تأسیس شده است، قبلاً مورد حمایت زیادی قرار گرفته است. به سفارش Works & Process در موزه گوگنهایم، از طریق اقامتگاه ها و اجراهای متعدد توسعه یافته است. اما در جویس روز سه شنبه، هنوز به طرز وحشتناکی ناهموار به نظر می رسید.

نمایش قلب خود را در جای درست قرار داده است – شعار آن “خودت را دوست داشته باش” – و هدف آن آموزشی است. عنوان ریف بر روی «پاریس در حال سوختن است»، مستند مهمی در مورد فرهنگ عرفان و سالن رقص است، و بخش هایی شبیه به اطلاعیه های خدمات عمومی در مورد آن جهان، به ویژه اعضای عجیب و غریب، سیاه پوستان و لاتین تبار آن، و اخلاق پذیرش آن است – درس های مهم، در اینجا زیر- به عنوان تئاتر پردازش می شود.

خوشبختانه، این نمایش شامل دو مفسر سالن رقص به نام‌های Karma Stylz و Karma Banks می‌شود که با توهین‌های سایه افکن، رپ‌های بداهه‌آمیز و تغییر لباس، تقریباً آن را از مسیر خارج می‌کنند. اگر فقط بخش های رقص این انرژی سالن رقص را به طور مداوم حفظ می کردند.

در تکنوازی، عمری وایلز، کارگردان هنری و طراح رقص سنگالی الاصل گروه، آنچه را که «Afrikfusion» می‌نامد، به وضوح نشان می‌دهد و عناصر غرب آفریقا را به مد روز می‌بخشد. رقصنده معروف به پریمو با امکاناتی غیرمعمول بین گام‌های محلی و حرکات باله براوورا سوئیچ می‌کند. رقصندگان دیگر، به ویژه آلورا مارتینز، برای لحظه ای جرقه می زنند. اما به طور کلی، طراحی رقص، وام گرفتن از b-boying و house، غیرقابل توجه است، و اجرا اغلب سست است.

برای احترام به پیشینیان، این نمایش ویدئویی از یک مسابقه سالن رقص از دهه 1990 را پخش می کند و بنابراین نشان می دهد یا به ما یادآوری می کند که چقدر می تواند جذاب تر باشد. چنین سبک، چنین اختراعی. نمایشی که بتواند آن را روی صحنه منتقل کند چیزی خواهد بود. با این حال، “نیویورک در حال سوختن است”، همانطور که وایلز اعتراف می کند، “فقط یک طعم است.”

B. Moore Dance که در سال 2018 در دالاس تأسیس شد، یک شرکت رقص معاصر معمولی است. اگرچه هر سه اثر در برنامه آن توسط مدیر هنری گروه، بریجت ال مور طراحی شده اند، اما آنها به طور قابل توجهی از یکدیگر متمایز هستند – در جستجوی یک صدا منحرف می شوند.

“خاطرات جنوبی: رومره بیردن” به طرز هیجان انگیزی بزرگ شروع می شود، رقصنده ها روی صحنه می لغزند، با دستان آسیاب بادی به سمت ارکستر جاز وینتون مارسالیس تداعی قطار می شوند. لباس‌های فرناندو هرناندز، که کارش جزئی از هر سه قطعه برنامه است، رنگ‌های روشن مورد علاقه نقاش رنسانس هارلم، بیردن را بازتولید می‌کند، و مور برخی از سبک دوره و ظرافت جاز را با تعداد زیادی پیروئت و عربسک ترکیب می‌کند.

گاهی اوقات در این قطعه، رقص در یک شیار قفل می شود، و لایه بندی رقصندگان چابک که می آیند و می روند، کار استادانه براون را به یاد می آورد. (مور به مدت 10 سال عضو Evidence بود.) ساختار یک نقطه قوت نیست. بخش‌ها به‌طور غیرقطعی و حتی به‌طور گیج‌کننده محو می‌شوند. قسمتی که روی جان کولترین تنظیم شده است به طرز عجیبی هیجان انگیز است.

اما اگر گوش مور برای موسیقی نامنظم باشد، سلیقه او به طرز جالبی متفاوت است. «رز گلد» عمدتاً روی پیانوهای مراقبه‌ای و موسیقی کلاسیک فیلم تنظیم شده است. حالت رقص نزدیک به حالت یک عدد غزلی در «پس فکر می‌کنی می‌توانی برقصی؟» است، موج‌دار و با احساس کشیده می‌شود. لباس‌های هرناندز، در میان سایه‌های دیگر، رز و طلا را به ارمغان می‌آورد و دامن‌های بلندی را برای زنان فراهم می‌کند تا در حین چرخیدن به اطراف بچرخند. در حالی که خواننده فرشته ای دیمون کی. کلارک آهنگ «Wash Me Clean» از KD Lang را به صورت زنده می خواند، کار بین دوست داشتنی و جذاب است.

“منطقه Uncharted” در امتداد خط بین جسورانه و مضحک قرار می گیرد. موسیقی تکنو-تجربی است (Kangding Ray، Muslimgauze)، و لباس‌های هرناندز با قاب‌های سیمی و ماسک‌های مشبک به شکلی آینده‌نگر ساختارشکنی شده‌اند. اگر چه واژگان مد روز نیست، فرمت مشابه است، با رقصندگان مانند مدل های مد در یک باند پیشروی می کنند.

رقص باید با وحشیانه بودن لباس‌ها مطابقت داشته باشد و آن را توجیه کند، و کاملاً اینطور نیست. پلتفرم رقص آمریکایی وعده ها و کارهایی که باید انجام شود را افشا می کند.

پلت فرم رقص آمریکایی

تا یکشنبه در تئاتر جویس، منهتن؛ joyce.org.

Sam Mcknight

دانشجوی آماتور. مجموع ماون سفر. کارشناس مواد غذایی بیکن نرد. کارآفرین. فن آبجو. عاشق فرهنگ پاپ

تماس با ما