کومبوسکورو: دهکده ایتالیایی که ایتالیایی صحبت نمی کند

(سی ان ان) – Sancto Lucio de Coumboscuro که با نام مستعار “پروانس کوچک” ایتالیا شناخته می شود، تقریباً به تمام معنا روستایی منزوی است.

در نزدیکی مرز بین منطقه Piedmont ایتالیا و فرانسه، بازدیدکنندگان یا باید به تورین پرواز کنند، و با قطار و سپس اتوبوس، یا برای رسیدن به آن از Provence به سمت جنوب رانندگی کنند.

کسانی که به اینجا سفر می کنند، از این که بدانند آیا در کشور مناسبی هستند یا نه، بخشیده می شوند، به ویژه زمانی که مردم محلی با “arveire” ناآشنا به جای “arrivederci” خداحافظی می کنند.

زبان رسمی کومبوسکورو پروونسالی است، یک گویش باستانی قرون وسطایی نئولاتین اکسیتان، زبانی که در سراسر منطقه اکسیتانیا فرانسه صحبت می شود.

فقط حدود 30 نفر در این روستا زندگی می کنند و زندگی برای مردم محلی بسیار آسان نیست. Coumboscuro عمدتاً از خانواده‌های چوپان تشکیل شده است که اغلب گله‌های خود را مورد حمله گرگ‌هایی می‌بینند که در اینجا پرسه می‌زنند.

برق اغلب برای هفته ها در فصل زمستان قطع می شود، در حالی که اتصال اینترنت در اینجا حداقل است.

اما چمنزارهای کوهستانی و آرام دهکده و مزارع اسطوخودوس بنفش روشن برای بازدیدکنندگانی که به دنبال یک خلوتگاه بدون برق هستند، ایده‌آل است، و همچنین مناظر خیره‌کننده از قله‌های آلپ آن که تا کوت دازور کشیده شده‌اند.

بارها، سوپرمارکت‌ها و رستوران‌ها را فراموش کنید، هر هیاهوی اجتماعی محدود به رویدادهای گاه به گاه فولکلور است که در دهکده اتفاق می‌افتد، یا زمانی که مسافران یک روزه به شکار قارچ در آخر هفته می‌روند.

سبک زندگی کندتر

آگنس گارونه چوپان یکی از معدود ساکنان دهکده ایتالیایی کومبوسکورو است.

آگنس گارونه چوپان یکی از معدود ساکنان دهکده ایتالیایی کومبوسکورو است.

اگنس گارونه

مردم محلی سبک زندگی کندتر و ساده و هماهنگ با طبیعت را می پذیرند.

“ما تلویزیون نداریم. شما واقعاً چیزهایی را که از ابتدا نداشته اید از دست نمی دهید. وقتی 15 روز متوالی برق قطع می شود، دلیلی برای وحشت وجود ندارد: ما پدربزرگ و مادربزرگ خود را بیرون می کشیم.” آگنس گارونه، چوپان محلی 25 ساله، به CNN Travel می گوید: چراغ های نفتی قدیمی.

“من عادت دارم در سحر از خواب بیدار شوم تا گوسفندان را نگهداری کنم. 365 روز در سال کار می کنم، تعطیلات صفر. من نه کریسمس می شناسم و نه شب سال نو، زیرا حتی در طول جشن ها، گله های من نیاز به خوردن دارند و از آنها مراقبت می شود.

“این یک زندگی فداکاری است، اما وقتی تولد یک بره را می بینید بسیار ارزشمند است.”

گارونه La Meiro di Choco را اداره می‌کند، مزرعه‌ای قدیمی که اتفاقاً تنها B&B در کومبوسکورو است.

کسانی که در کلبه‌های چوبی سنتی به رختخواب می‌روند، محصولات تازه‌ای را از باغ می‌گیرند و می‌توانند پشم مرغوب یک گوسفند بومی ایتالیایی به نام Sambucana، که به نام Demontina نیز شناخته می‌شود، بخرند.

در حالی که بسیاری از ساکنان جوان دهکده سال ها پیش در جستجوی آینده ای روشن تر به جای دیگری گریختند، گارونه و برادرانش تصمیم گرفتند در زمین اجداد خود بمانند و کار کنند.

مادر آنها حشیش و گیاهان دیگر را برای اهداف دارویی می کارد و از برگ های کهنسال و قاصدک ها شربت درست می کند.

احیای فرهنگی

جشنواره‌ها و رژه‌های فولکلور که سنت‌های پروانسالی را جشن می‌گیرند، اغلب در روستا برگزار می‌شوند.

جشنواره‌ها و رژه‌های فولکلور که سنت‌های پروانسالی را جشن می‌گیرند، اغلب در روستا برگزار می‌شوند.

Coumboscuro Center Prouvençal

گارونه می‌گوید: «از بازدیدکنندگان استقبال می‌شود که با ما بیایند، ما به افرادی نیاز داریم که دنیای ما را کشف کنند، ما نمی‌خواهیم فراموش شویم و میراث زیادی برای به اشتراک گذاشتن داریم.

این دختر 25 ساله زبان پرووانسالی را که اغلب به‌عنوان ترکیبی بین فرانسوی و ایتالیایی شناخته می‌شود، زبان مادری خود می‌داند تا ایتالیایی.

او توضیح می‌دهد که عضویت در یک جامعه اجتماعی-فرهنگی و زبانی که قدمت آن به قرن‌ها پیش برمی‌گردد، احساس قوی هویت و تعلق سرزمینی به او می‌دهد.

منطقه ای از منطقه پیمونت که کومبوسکورو در آن قرار دارد چندین بار در تاریخ بین حکومت ایتالیایی و فرانسوی رد شده است، که تا حدودی توضیح می دهد در حالی که محلی ها مانند گارونه نه ایتالیایی هستند و نه فرانسوی – فقط پرووانسالی هستند.

اطراف آن را جنگل‌های درختان فندق و زبان گنجشک احاطه کرده است و به 21 دهکده کوچک پراکنده در سرتاسر وله گرانا بکر تقسیم شده است که هر کدام از چند خانه سنگی و چوبی ساخته شده‌اند.

این نواحی با مسیرهای پیاده‌روی، دوچرخه‌سواری کوهستان و اسب‌سواری پر از تاسیسات هنری زمینی به هم متصل می‌شوند.

منطقه اصلی آن، که فقط از هشت کلبه چوبی زیبا با دیوارهای نقاشی شده دور یک کلیسای قدیمی تشکیل شده است، در سال 1018 توسط راهبان فرانسوی که زمین ها را برای استفاده روستایی بازیابی کردند، تأسیس شد.

اگرچه کومبوسکورو سال‌ها شکوفا شد، اما همه چیز در دهه 1400 شروع به تغییر کرد، زمانی که زمستان‌های سخت باعث شد بسیاری از خانواده‌ها در بیشتر سال به پروونس نقل مکان کنند و فقط در طول تابستان بازگردند.

جمعیت دهکده سال‌هاست که کاهش یافته است، اما کومبوسکورو در دهه 1950 زمانی که پدربزرگ گارونه، سرجیو آرنئودو، معلم مدرسه روستا شد، چیزی شبیه به احیا شد.

او پس از مطالعه زبان محلی اجدادی، به بازیابی ریشه‌های زبانی و جذابیت فولکلور زبان پروانسالی کمک کرد، و جامعه را با تقویت بسیار مورد نیاز فراهم کرد.

زیارت معنوی

رومیاژ، یک زیارت معنوی از پروونس به کومبوسکورو، هر ساله در اینجا برگزار می شود.

رومیاژ، یک زیارت معنوی از پروونس به کومبوسکورو، هر ساله در اینجا برگزار می شود.

Coumboscuro Center Prouvençal

امروزه، خواه نمایشی با بازیگرانی با لباس‌های سنتی، نمایش‌های هنری، کنسرت‌ها، فستیوال‌ها، رقص‌های محلی، مسابقات گویشی، آزمایشگاه‌های نویسندگی یا حتی مغازه‌های صنایع دستی باشد، فعالیت‌ها و رویدادهای مختلفی وجود دارد که سنت‌های پرووانسی را جشن می‌گیرند.

کسانی که علاقه مند به یادگیری بیشتر هستند می توانند از موزه قوم نگاری Coumboscuro دیدن کنند، در حالی که مرکز مطالعات پرووانسالی دوره های زبان پرووانسی و نوشتن را برای مبتدیان بزرگسال و همچنین کودکان برگزار می کند.

هر ماه ژوئیه، هزاران پروونسال زبان با لباس های سنتی وارد رومیاژ می شوند، یک زیارت معنوی که از پروونس در جنوب فرانسه در امتداد کوه های آلپ به سمت کومبوسکورو حرکت می کند.

این سفر آنها را از قله های برفی، دره های شیب دار و جنگل های شاه بلوط عبور می دهد، همان مسیری که پیش از این اجدادشان، و همچنین تاجران قرون وسطایی، قانون شکنان و قاچاقچیان آلپ طی سال ها طی می کردند.

هنگامی که زائران به کومبوسکورو می‌رسند، جشن بزرگی با چادرها و انبارها به‌عنوان اقامتگاه موقت برپا شده است.

اگرچه کاهش جمعیت همچنان دامنگیر این روستا شده است، ساکنان آن که اکنون بیشتر از ریشه‌های خود آگاه هستند، وابستگی اولیه‌ای به زادگاه خود پیدا کرده‌اند. امروزه بسیاری کومبوسکورو را مهد عالم صغیر پرووانسال می دانند.

زبان در خطر انقراض

معلم مدرسه سرجیو آرنئودو در دهه 1950 به بازیابی ریشه های زبانی زبان پروانسالی کمک کرد.

معلم مدرسه سرجیو آرنئودو در دهه 1950 به بازیابی ریشه های زبانی زبان پروانسالی کمک کرد.

Coumboscuro Center Prouvençal

Davide Arnoedo که موزه قوم نگاری Coumboscuro و مرکز مطالعات پروانسی را اداره می کند، می گوید: «به دنبال احیای فرهنگی، مغازه های نجاری اکنون قطعات سنتی پروانسالی را می فروشند و مزارع دوباره رونق گرفته اند، سیب زمینی، سیب، شاه بلوط و نوشیدنی های گیاهی تولید می کنند.

دانشمندان، روشنفکران و هنرمندان برای نمایشگاه ها و کنفرانس های هنری در اینجا گرد هم می آیند تا درباره میراث غنی ما بحث کنند.»

پس از کمپین های آگاهی دهی توسط جامعه محلی، ایتالیا رسما وجود اقلیت اکسیتان را در سال 1999 به رسمیت شناخت و زبان پرووانسال اکنون توسط قانون ملی محافظت می شود.

آرنئودو که عموی گارونه و همچنین پسر سرجیو آرنئودو نیز هست، می افزاید: «این یکی از معدود دره های جهان است که زبان ما در آن زنده می ماند.

“در گذشته این یک زبان غنایی و ادبی بود که توسط خادمین سرگردان دربار صحبت می شد و سپس به فراموشی سپرده شد، اما در اینجا، به لطف تلاش های پدرم، جوانان میراث اجداد خود را بازیافتند و بسیاری تصمیم گرفتند بمانند.”

میراث غنی

ساکنان به میراث خود بسیار افتخار می کنند و وابستگی شدیدی به شهر خود دارند.

ساکنان به میراث خود بسیار افتخار می کنند و وابستگی شدیدی به شهر خود دارند.

Coumboscuro Center Prouvençal

جادوگران و شمن‌ها نقش بزرگی در دنیای پروونسال ایفا می‌کنند، مانند غذاهای عالی آلپ، و قطعا حال و هوای جادویی در Coumboscuro وجود دارد.

در واقع، افسانه ها حاکی از آن است که به تعدادی از مردم محلی قدرت التیام استخوان های شکسته و مچ پا پیچ خورده داده شده است.

برخی حتی بر این باورند که در این جنگل ها پریان و جانورانی به نام سروان زندگی می کنند که گفته می شود نه تنها به مردم محلی طرز تهیه کره و همچنین پنیر توما و کاستل ماگنو را آموزش داده اند، بلکه ظاهراً با دزدیدن شیر تازه و کیسه های کشاورزان نیز شوخی می کنند. پر از آجیل

Coumboscuro هر سال Boucoun de Saber یا «لقمه‌های دانش» را برگزار می‌کند، که یک نمایشگاه غذای محبوب است که غذاهای اصلی آلپ با منشأ پرووانسالی را به نمایش می‌گذارد.

در مورد غذاهای محلی، برخی از دستور العمل های سنتی شامل لا ماتو یا “دیوانه” است که شامل برنج، ادویه جات ترشی جات و تره فرنگی و همچنین سیب زمینی دودی بادی ان بالو است که در یک آیین باستانی در شومینه گرم می شود.

Aioli، یک سس مدیترانه ای مبتنی بر سیر، به عنوان یک همراه با غذاهای کلاسیک محبوب است. Dandeirols – یک ماکرونی خانگی که با خامه فرم گرفته و آجیل سرو می شود – یکی دیگر از موارد برجسته است.


تمامی اخبار به صورت تصادفی و رندومایز شده پس از بازنویسی رباتیک در این سایت منتشر شده و هیچ مسئولتی در قبال صحت آنها نداریم